Cytat wart ocalenia

Education is an admirable thing, but it is well to remember from time to time that nothing that is worth knowing can be taught. (Oscar Wilde)

Ideologia probabilistyczna niszczy polską wieś

Na marginesie obecnej nagonki na tak zwaną ideologię gender pragnę zauważyć, że dzieci w szkole uczy się probabilistyki. A przecież probabilistą był komunista Kołmogorow! W ten sposób probabilistyka zatruwa młode umysły i usprawiedliwia miliony polskich ofiar komunizmu. Stanowi przez to zagrożenie dla polskiej rodziny, polskiej wsi, polskiej wódki i polskiej tożsamości.

[Źródło zdjęcia]

Wszyscy myślą tylko o jednym? czyli Is It Just Me?

Dzięki serwisowi OutFilm mamy spolszczone wersje filmów gtm, głównie amerykańskich. Tłumacze podchodzą do rzeczy kreatywnie, więc nic dziwnego, że tytuł polski nie przypomina angielskiego, który w OutFilm jest pomijany, bo po co zawracać ludziom głowę. Gdybym zobaczył angielski tytuł tego filmu, to zapewne skojarzyłbym, że mogłem widzieć to wcześniej. Obejrzałem więc drugi raz, ale to nic, wzruszyłem się ponownie nad biednym Blainem, który jak ten głupi szuka miłości, a nie przygodnego seksu, jak Cameron, jego flatmejt. Przy nim Blaine wygląda niestety jak zmokłe kurczątko przy pawiu, przez co skarby jego ducha pozostają w ukryciu, a to nie miałoby miejsca, gdyby dysponował sześciopakiem i rozłożystą klatą. A dalej mamy jakby schemat z Cyrana de Bergerac, gdzie piękny podszywa się pod elokwentnego, ale bez trupów, za to z tancerzami go-go. Okazuje się, że jednym z największych zmartwień Blaine'a jest to, że jego potencjalny ukochany poszedł z kimś innym do łóżka, co niby go ostatecznie dyskwalifikuje. Zgryzota jak z Don Kichota. Poza tym nie jest z Blainem tak źle, bo kiedy wpada do knajpki dla gejów, dosiada się do niego facet i pyta o znak. Exit - odpowiada Blaine i wychodzi. Gdybym miał oceniać ten film jako komedię, a tym on podobno jest, dałbym mu pięć chachów w skali od jeden do dziesięciu.

Lisicki zauważa

Odebrałem mu głos, a on nadal gada. Na takich to trza ino Małotsetunga, jak radził Różewicz. Zauważa Lisicki, że z par jednopłciowych dzieci nie będzie. W związku z tym nie należą się „przywileje” takie jak małżeństwom. Nie słyszałem, aby w polskim prawie był zakaz małżeństw osób bezpłodnych, w związku z tym ten argument Lisickiego jest raz na zawsze i ostatecznie

oddalony.

Od decyzji nie przysługuje odwołanie. [X]

Nech sa páči

[X]

Bill Murray mówi

Jej kuzyn czyli Cibrâil

Fabuła tego filmu w minimalnym stopniu spełnia wymogi stawiane filmom z gatunku gtm, a precyzyjniej rzecz ujmując chodzi o minimalizm w konstruowaniu opowieści. Oczywiście to przesada, bo przecież możemy sobie wyobrazić film, w którym jeden pan będzie przez ponad godzinę opłakiwał właśnie zmarłego partnera roniąc łzy na jego fotografię. I to rzeczywiście byłoby coś jeszcze skromniejszego. Ale niewiele. Tutaj mamy parę, która - choć heteroseksualna - jest dalece niedoskonała w nonsensie terlikowskim, bo jest nieślubna i bezdzietna. Znienacka przyjeżdża jej kuzyn z Rzymu na parę dni. Jeśli powiem, że innych głównych postaci nie będzie, to praktycznie zdradzę już wszystko. Biedny Cibrâil opętany dziwną dla niego samego fascynacją snuje się po Berlinie, źle sypia, aż się w końcu przełamuje. A jego kobieta nic nie podejrzewa, nie ma w tym filmie tylu badawczych spojrzeń, ile jest w Płynących wieżowcach. Podejrzewam za to, że nie byłem jedynym widzem, co rzucał badawcze spojrzenia na nadobnego Marca, który był jak u Starszych Panów ten biust, co rekompensatę niósł. Ciekawostka: w Filmwebie nie wspomniano o tej postaci, a w IMDb też nie, choć występują „Lover Marco” i „Lover Cibrâil”, co zapewne oznacza, że w scenach seksu podłożyli innych aktorów. Sądząc z opisu na TLA Marca zagrał niejaki Peter Beck. Jeśli przez wycofanie swego nazwiska z obsady chciał osiągnąć efekt taki, jak Woody Allen w Company Man, to chyba lekko przestrzelił.