Uczucia obrażone czapką

Kiedy na Twitterze zobaczyłem cos takiego:

pomyślałem, że wygłup. Ale nie, rzecz jest znana i relacjonowana, na przykład tu. Opiszę to tak, jak zrozumiałem. Oskarżonym był Bartosz Horbowski, który wraz z kolegami 24 grudnia 2016 wszedł do kościoła w Międzygórzu w Sudetach, kiedy skończyła się pasterka, a proboszcz Andrzej Adamiak chodził między wiernymi i rozdawał niekonsekrowane opłatki (po jaki organ robi się coś takiego!?). Ksiądz machnięciem ręki zrzucił czapkę koledze Horbowskiego, ten zaczął to filmować komórką, a widząc to Adamiak rzucił się na niego rozsypując opłatki, po czym dołączyli do niego wierni. Wskutek zdarzenia chłopak stracił komórkę, ale ocalał zapis wideo z kościelnej kamery. Przez parę lat Horbowski był ciągany po sądach za napaść, w końcu został uniewinniony, ale po wyczerpaniu pełnej ścieżki legislacyjnej, z odwołaniem do wszelkich instancji poza Sądem Ostatecznym, prokuratura zaczęła ścigać Horbowskiego z paragrafu o obrażeniu uczuć religijnych. Wszystkie prawiczki, śmiejące się z uczuciowo rozdygotanych lewicowych śnieżynek i broniące zapisu kodeksu karnego o obrażaniu uczuć religijnych, proszone są o puknięcie się w łeb. Jeśli coś jest w środku, może to doprowadzi do stosownej refleksji. Niezwykle żałosne jest podtrzymywanie autorytetu instytucji zapisami w kodeksie karnym i decyzjami politycznymi w stylu Czarnka, który chce ratować frekwencję w szkolnej katechezie wprowadzając element przymusu: religia lub etyka. (Swoją drogą, oznacza to w zasadzie potrzebę zatrudnienia nauczyciela etyki w każdej szkole - czy nie ma pilniejszych pozycji w budżecie niż ta kosztowna fanaberia?) Drogi Kościele katolicki, ja naprawdę nie chcę być napastliwy wobec twojej osoby prawnej, najchętniej miałbym cię w zadku i w ogóle o tobie nie myślał i pisał. Obiecuję ci to, kiedy tylko przestaniesz uważać, że wolno ci urządzać życie ludziom, których nie interesuje twoja chora ideologia.

Logika nie jest dla idiotów, czyli moglibyście, do qrwy nędzy, przestać odwracać implikacje?

Na potrzeby tego wpisu uznajmy, że Tokarczuk wypowiedziała takie zdanie: „Literatura nie jest dla idiotów”. Jest to ukryta implikacja (dla idiotów: wynikanie), czyli zdanie typu „jeżeli p, to q”, gdzie p i q oznaczają zdania logiczne (dla idiotów: zdania, które są prawdziwe lub fałszywe). W zapisie formalnym: jeżeli jesteś idiotą, to literatura nie jest dla ciebie. Czytam głosy oburzonych, którzy z pasją przekonują, że przecież można być inteligentnym człowiekiem, który nie czyta książek. Czyli istnieją nie-idioci, którzy nie czytają. Inaczej rzecz ujmując, nie jest prawdziwa implikacja: jeśli nie jesteś idiotą, to czytasz książki. Przyjmijmy, że p oznacza zdanie „jesteś idiotą”, a q - zdanie „czytasz książki” (czyli inaczej „literatura jest dla ciebie”). Wobec tego twierdzenie Tokarczuk to „jeżeli p, to nie q”, podczas gdy oburzeni są oburzeni zdaniem „jeżeli nie p, to q”, słusznie poniekąd wytykając jego fałsz. Sedno sprawy polega na tym, że twierdzenie Tokarczuk nie jest tożsame z twierdzeniem, które przypisują jej oburzeni. Ba, nawet nie ma wynikania w żadną stronę! Dowód formalny jest prościutki, ale nikogo nie przekona, zatem proponuję sprawdzić, że nie ma wynikania na przykładzie pewnych zdań p i q. Gdyby p było zdaniem „Tokarczuk ma więcej niż metr sześćdziesiąt wzrostu”, q - zdaniem „Tokarczuk ma mniej niż metr pięćdziesiąt wzrostu”, to wypowiedź Tokarczuk jest prawdziwa, a wypowiedź przypisywana jej przez oburzonych - niekoniecznie, bo Tokarczuk może mieć metr pięćdziesiąt pięć wzrostu (jeśli nie ma, to przyjmijmy, że Kalembas Krystyna jest tego wzrostu i podstawmy ją w p i q w miejsce Tokarczuk). Gdyby to ode mnie zależało, nie dałbym matury nikomu, kto nie rozumie, na czym polega problem z odwracaniem implikacji, bo z tym właśnie tu mamy do czynienia (czego mi się nie chce tłumaczyć dokładniej).