Brat Cartera znalazł dziewczynę, co już jest dziwne, ale to nie wszystko, bo chce ją poślubić. Ze zorganizowaniem wesela nie ma problemów, załatwi się salę i zaprosi gości. Szkopuł w tym, że braciom trudno sobie wyobrazić zaproszenie na tę okazję rodziców, którzy rozwiedli się brutalnie ładnych parę lat wcześniej. Plan pogodzenia rodziców udaje się lepiej niż przewidywał wyjściowy scenariusz, przez co rykoszetem oberwie Carter, kiedy macocha wypowie mu korzystną umowę na wynajem restauracji, której szefuje. Carter sam przeżywa zawirowania w sferze uczuciowej przy okazji kontaktów z doktor Judith, która pisze kolejną książkę o dorosłych dzieciach rozwiedzionych rodziców. Film podobno jest komedią, czego nie zauważyłem w trakcie oglądania, mimo że występuje tu wielu aktorów znanych z ról komediowych. To zapewne dlatego, że nie mam umysłu ukształtowanego w patchworkowej rodzinie, więc płytki jest on i duchem ubogi.
Czemu szczęścia? Tak skromnie? Ja to bym dołożył coś jeszcze, dajmy na to: połów szczęścia i pomyślności oraz zdrowia i opieki społecznej. Szczególnie dla dystrybutorów, którzy uprawiają dziwne wygibasy translatorskie, żeby przyciągnąć widza. Ten film ma dobre momenty, a prawie wszystkie związane z postacią Patrycji, rządowej specjalistki od wizerunku, która gasi pożary wywołane skandalami i niepopularnymi decyzjami. Trzeba ocieplić stosunki z krajami Bliskiego Wschodu? Nic prostszego, wyciągamy co tam akurat trafiło na biurko i kierujemy do realizacji. I tak oto rząd brytyjski zaangażował się w zarybienie Jemenu łososiem. Podatnik brytyjski się nie zmartwi, bo bajecznie bogaty szejk, amator wędkarstwa, chętnie wyda pieniądze na ten absurdalny (na pierwszy rzut oka) projekt. Główny wykonawca ze strony brytyjskiej to dr Jones (od ryb doktor), któremu towarzyszy tłumaczka Harriet. On ma żonę, ona chłopaka wojaka, ale akcja w boleśnie przewidywalny sposób zmierza ku innej konfiguracji rozkładu elementów. Bynajmniej nie chodzi o to, że doktor zwiąże się z wojakiem, co nie stanowiłoby zapewne wielkiego problemu dla szejka, uosobienia islamskiej mądrości i wyrozumiałości. A szkoda.
Akcja filmu osadzona jest w przyszłości przypominającej nieco fantazję Dicka, w której ludzie wychodzący na ulicę nie zapominali o wzięciu ze sobą pistoletu do ostrzeliwania nachalnych reklam. Główny bohater to Qohen, który jest trybikiem w maszynie wykonującej tajemnicze obliczenia. Praca jest nudna, siedząca, a Qohen marzy o tym, żeby wykonywać ją domu. Warunki ma świetne, bo mieszka w obiekcie sakralnym odkupionym okazyjnie od zbankrutowanych mnichów. Marzenie się spełnia, ale ceną za to jest podniesienie poprzeczki: Qohen pracuje nad twierdzeniem zerowym, czyli ostatecznym objaśnieniem wszystkiego. Przeszkody są liczne, psychologiczne i erotyczne, we wszystko miesza się młodociane potomstwo zarządu firmy, które obdarza Qohena niezwykłym skafandrem, ale o tym opowie już redaktor Janicka. Jak to zwykle u Gilliama, nic się nie wyjaśnia pod koniec, a raczej się gmatwa, bo nasz bohater pęta się gdzieś w świecie wirtualnym splecionym z rzeczywistym. Mam przeto wrażenie, że jeśli powstanie wszechobjaśniająca teoria wszystkiego, to nie obejmie tego filmu.
Firmą Sterling Cooper zarządza teraz Brytyjczyk, który z tego powodu przeprowadził się z żoną do Nowego Jorku. Betty, żona Dona, pyta żonę nowego prezesa, czy tęskni za Londynem.
Sheldon wybrał się z niezapowiedzianą wizytą do pobożnej mamy w Texasie i doznał wstrząsu, kiedy zobaczył ją z obcym facetem w trakcie czynności seksualnych. Kiedy zrobił awanturę, mama odesłała go do jego pokoju, ale potem jakoś się pogodził się z figlami mamusi.
Santa Claus has the right idea: visit people once a year. (Victor Borge)
